آغاز درگیری در شمال حماه سوریه پس از 3 ماه آرامش

قهرمان امروز عراقی‌ها کیست؟

حمله موشکی یمن به پایگاه نظامی سعودی‌ها در «نجران»

فراخوان سراسری مسابقه «برترین تیتر» برای ششمین کنفرانس حمایت از انتفاضه

صدور حکم حبس برای مسئول سابق کویت به جرم پیوستن به داعش

وزیر دفاع جدید آمریکا وارد بغداد شد

۷ شبه نظامی سعودی در تعز کشته شدند

رونمایی از سلاح جدید ارتش رژیم صهیونیستی

پایان حضور داعش در اطراف فرودگاه «کویرس» حلب

پوشش ویژه کنفرانس انتفاضه از سوی شبکه المیادین

موشک بالستیک یمن به نیروگاه برق جنوب عربستان اصابت کرد

آغاز عملیات آزادسازی غرب موصل

یک داعشی به قتل 500 عراقی اعتراف کرد

نقشه/ طرح نظامی دشمن در حمص سوریه

ششمین کنفرانس حمایت از انتفاضه در شرایط حساس بین المللی برگزار می شود

2 سرباز سعودی و انهدام یک «برادلی» در مرز یمن کشته شدند

رهبر جدید حماس در غزه

آمریکا چه خوابی برای یمن دیده است؟

وقوع انفجار تروریستی در جنوب بغداد

مناطقی در غرب درعا توسط ارتش سوریه پاکسازی شد

يکشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۵ - ۱۳:۰۴
کد مطلب: ۷۱۹۵۳
داخلی آرشيو مقاله صفحه ایالات متحده امریکا
نگاهی به وضعیت اسفناک زندان‌های آمریکا
{حقوق بشر آمریکایی}
نگاهی به وضعیت اسفناک زندان‌های آمریکا
در آمریکا حقوق زندانیان به بدترین شکل ممکن نقض می‌شود، از شمار بالای زندانیان در آمریکا، محاکمه غیر عادلانه و تبعیض نژادی و مذهبی علیه زندانیان گرفته تا شکنجه وحشیانه و خودکشی و بیگاری کشیدن از آنان.
جبهه جهانی مستضعفین - ایالات متحده در حالی کمتر از پنج درصد از جمعیت جهان را داراست که بیش از یک‌چهارم کل زندانیان جهان را در زندان‌های خود جای داده است و به‌طور متوسط از هر دویست آمریکایی، یک نفر عمر خود را در زندان سپری می‌نماید و بدین ترتیب، نزدیک به دو میلیون و سیصد هزار آمریکایی در تعدادی بالغ بر هزار و هشتصد زندان و سه هزار بازداشتگاه قرار دارند.

حدود ۲۵ هزار نفر از این زندانیان در سلول‌های انفرادی و در شرایط بسیار نامناسب قرار دارند. برخی از این زندانیان در روز تنها ۱.۵ ساعت به محیط باز می‌آیند و در باقی ساعات شبانه‌روز هیچ نوری مشاهده نمی‌کنند و برخی تا بیست سال به‌صورت مداوم در حبس انفرادی به سر می‌برند.

در سرمقاله‌ای که در ۳۱ جولای ۲۰۱۴در نیویورک تایمز به چاپ رسید، آمده است که ایالات متحده بدترین سابقه را در بین کشورهای "جهان آزاد" و دموکراتیک دارد که حتی حق دادن رأی را نیز از زندانیان و محکومان سلب کرده است.

در این نوشتار تلاش می‌کنیم به بررسی وضعیت حقوق انسانی در زندان‌های ایالت متحده بپردازیم.

معماری زندان‌ها نمایی از نقض حقوق‌بشر در آمریکا

«رافائل شری» بنیانگذار طراحی معماری و نقشه‌کشی با تحریر مقاله‌ای با عنوان "انضباط و مجازات: حقوق‌بشر در معماری" (Discipline and Punish: the Architecture of Human Rights) چگونگی طراحی زندان در ایالت متحده آمریکا و تجاوز به حقوق اساسی بشر را مطرح کرد.

«رافائل شری» در بخشی از مقاله خود آورده است: ما فکر می‌کنیم مقررات معماری به این دلیل وجود دارند تا از ایمنی ساختمان‌ها برای عموم مردم اطمینان حاصل شود؛ اما در زندان‌های آمریکا عملکرد ساختمان مهم است و متخصصان معماری شرکت‌کننده در طراحی زندان‌های این ایالت با وجودی که دنیا مواضع خود را در مقابل شرایط کیفری ایالات متحده، سخت‌تر کرده است، به طور نگران کننده‌ای با دریافت مجوز در ساخت و ساز زندان‌های جدید از جمله اتاق‌های مرگ و سلول‌های انفرادی که به طور خاص ناقض حقوق‌بشر است شرکت می‌کنند.

ایالات متحده با بیش از دو میلیون زندانی بزرگ‌ترین سهم از جامعه پشت میله‌های زندان را نسبت به نقاط دیگر جهان دارد و به همین دلیل عملیات ساخت و ساز زندان در این ایالت به یک صنعت بزرگ تبدیل شده است.

هر چند که سازمان عفو بین‌الملل و سازمان ملل متحد شیوه‌های ایالات متحده مانند انزوا، که می‌تواند به سلامت روانی طولانی مدت و بینایی یک فرد در مدت چند هفته آسیب بزند را محکوم کردند، ولی اجرا و استفاده از سلول‌های انفرادی در این ایالت  گسترش یافت و حتی از انستیتوی معماری آمریکا (AIA) به دلیل داشتن دستورالعمل‌های داخلی در التزام اعضای خود به حمایت از حقوق‌بشر تقدیر شد.

 در حال حاضر گروه معماران، طراحان و برنامه‌ریزان از AIA درخواست کرده‌اند تا دستورالعمل‌های اخلاقی خود را بهبود بخشیده و اعضای معمار را از طراحی فضاهای ناقض حقوق‌بشر، منع کند.

برای نمونه می توان به چند زندان از جمله زندان ابوغریب عراق، مکانی که اعدام‌های بی‌شمار دسته جمعی صدام حسین و شکنجه‌های ننگین توسط کارکنان ایالات متحده در آن انجام شد اشاره کرد که توسط معمار آمریکایی «ادموند وایتینگ» (Edmund Whiting) طراحی و بوسیله پیمانکار بریتانیایی در اواخر سال ۱۹۶۰ میلادی ساخته شد و از آن زمان به بعد شرکت‌های آمریکایی در کلمبیا، مکزیک، و امارات متحده عربی مشغول به کار هستند.

زندان‌های مخفی بدنام CIA در خارج از آمریکا نیز در سال ۲۰۰۳ میلادی ساخته شد که دارای سلولهای پیش ساخته از شرکت «SteelCell» (تأمین کننده سلول‌های ساختمان وسیع بازداشتگاه محکومان در خلیج گوانتانامو) بود که از طرح‌های ارائه شده توسط معماران و مهندسان آمریکایی ساخته شد.(+)


افشای نقض آشکار حقوق‌بشر در زندان‌های آمریکا در «واشنگتن پست»
واشنگتن پست در گزارشی افشا کرد که زندانیان بسیاری در سلول‌های انفرادی ندامتگاه‌های آمریکا در حال مرگ هستند و آمریکا از این حیث با یک کشور با حاکمی دیکتاتور قابل مقایسه است.

این روزنامه در ادامه نوشت: "اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا" در ایالت تگزاس، اخیراً گزارشی اسف‌بار از وضعیت زندانیان در سلول‌های انفرادی زندان‌های این ایالت تهیه کرده که نگاهی به نمونه‌ای از شکواییه‌های این زندانیان در گزارش مزبور، عمق فاجعه را روشن می‌سازد.

براساس این گزارش یک زندانی گفته است:"من سلامت عقل خود را از دست داده‌ام."

دیگری می‌گوید :"هیچ نوری در سلول نیست و نمی‌توان فرق شب و روز را از هم تشخیص داد. معلوم نیست شما دارید رو به جلو حرکت می‌کنید یا رو به عقب؛ شما گم شده اید."

یک زندانی دیگر می‌گوید: "افسردگی و خودزنی در من شدیدتر شده است."

زندانیان در این سلول‌ها دچار جنون و هذیان‌گویی، توهم، عادات غیر عادی در خواب، خود ارضایی و جیغ و فریاد کشیدن‌های بی‌وقفه می‌شوند.

اتحادیه مزبور با درج همه این موارد در گزارش خود، از مسئولان ایالت تگزاس خواست تا اصلاحات کلی در امور زندان‌ها ایجاد کند.


واشنگتن پست ادامه می‌دهد: تگزاس بدترین ایالت از حیث شرایط جهنمی زندان‌ها و سلول‌های انفرادی نیست؛ زیرا وضعیت این ایالت در سال‌های اخیر کمی بهبود یافته است.

تگزاس هم همانند بسیاری از ایالت‌های دیگر، زندانیان روانی را در سلول انفرادی نگهداری می‌کند، در حالی‌که این دست زندانیان در مقایسه با زندانیان عادی احتیاج به مراقبت بیشتری دارند.

زندانیان روانی در سلول انفرادی معمولا علائم بیماری‌شان افزایش می‌یابد؛ ایالت تگزاس تعداد انبوهی از جانیان خطرناک را را هم در سلول‌های انفرادی حبس می‌کند تا از بار خشونت بند عمومی زندان کاسته شود؛ در اکثر موارد اقامت طولانی مدت در زندان‌های انفرادی، عامل افزایش بیماری روانی و یا رفتارهای خشونت‌ آمیز و مجرمانه زندانیان می‌شود.

با وجود این شرایط است که وکلا و مشاوران حقوقی ایالت تگزاس خواستار اصلاح وضعیت زندان‌های ایالت شده‌اند؛ از جمله اصلاحات پیشنهاد شده رصد مرتب شرایط سلامت روانی زندانیان است و نیز اینکه زندانیانی که بسیار خطرناک تشخیص داده می‌شوند در زندان‌هایی با مراقبت خاص و نه در سلول انفرادی نگهداری شوند. 

واشنگتن پست اشاره می‌کند: سلامت بسیاری در زندان‌های ایالت تگزاس آمریکا روز به روز به تحلیل می‌رود، از سال ۲۰۰۶ میلادی ایالت تگزاس دست به یک سری اصلاحات در امور زندان‌ها و سلول‌های انفرادی‌ زد و شمار زندانیانی را که در این سلول‌ها نگهداری می‌شدند را به ۳۴ درصد از کل کاهش داد؛ اما هنوز هم زندانیان بسیاری در این سلول‌های متروک رها مانده‌اند.

بیش از ۴ درصد زندانیان تگزاس یعنی معادل بیش از ۶ هزار نفر در سلول‌های انفرادی نگهداری می‌شوند یعنی این انسان‌ها بطور میانگین تقریبا ۴ سال در انزوای کامل هستند و در شبانه روز ۲۲ ساعت از عمر خود را در سلولی در ابعاد ۶۰ فوت مربع سپری می‌کنند.

تنها ایالتی که در این زمینه شاهد رونق بوده است ایالت می‌سی‌سی‌پی است که تعداد سلول‌های انفرادی خود را به ۴/۱ درصد کاهش داده است.


نادیده گرفتن حقوق‌بشر در محاکم قضایی آمریکا

در ایالات متحده، حقوق‌بشر توسط محاکم قضایی نیز نقض می‌شود که این امر نیز موضوعی عادی به شمار می‌رود. 

گزارش ناظران حقوق‌بشر ، گویای این مطلب است که از زمان حملات ۱۱ سپتامبر، وزارت دادگستری آمریکا با اعمال نفوذ، حداقل ۷۰ نفر را بدون هیچ اتهامی به زندان انداخته است و شکایات و پرونده‌های شهروندان از گزارش‌های سوء استفاده اداره پلیس نیویورک، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ میلادی، ۶۰% افزایش یافته است.

«کِرگ فاترمن» استاد حقوق دانشگاه شیکاگو اذعان داشت که از ۵سال پیش تا کنون، ۶۶۲ افسر از ۱۳۵۰۰ پلیس شیکاگو، موضوع شکایت ۱۰ شاکی یا بیشتر بوده‌اند و هم‌چنین وی تصویری از تبانی، بخشش و عدم مجازات آنها را مشاهده کرده است.

در سپتامبر ۲۰۱۴ میلادی ۶ نفر از اعضای گروه عملیات ویژه پلیس شیکاگو به جرم سرقت، آدم ربایی و دستگیری بی‌مورد افراد بی‌گناه بازداشت شدند و تحقیقات نشان داد که بخش رسیدگی به تخلفات افسران، از ۴سال پیش از این اقدامات آگاه بوده و هیچ گونه اقدام انضباطی علیه آنان انجام نداده است.

صبح روز ۲۵ نوامبر، ۵ افسر اداره پلیس نیویورک، خودرویی را با ۳ سرنشین غیر مسلح که با یک خودروی پلیس برخورد کرده بود، با ۵۰ گلوله هدف قرار دادند. ۲۱ گلوله به این خودرو اصابت کرد و یکی از سرنشینان آن کشته و ۲ نفر دیگر مجروح شدند. در روز ۵ دسامبر نیز از «شان جوزف مید» افسر پلیس «لس آنجلس» نوار ویدیویی به دست آمد که در آن، وی در حال خفه کردن و شکنجه پسری ۱۶ ساله در اداره مرکزی پلیس بود؛ اعمال این افسر پلیس توسط دوربینی که در یک صندلی نصب شده بود، ضبط شده است.

بی‌عدالتی قضایی در آمریکا بسیار تکان‌دهنده است، براساس تحقیقی یک ساله توسط نیویورک تایمز، حجم عظیمی از سوء استفاده‌ها و بی‌عدالتی‌ها در دادگاه‌های دولتی در شهرها و روستاهای نیویورک اتفاق می‌افتد و در بعضی از موارد، متهمان بدون حکم و محاکمه زندانی می‌شوند.

«آسوشیتد پرس» در ۴ مارس ۲۰۱۴ میلادی گزارش داد که تقریباً سوابق ۵۰۰۰ متهمی که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ میلادی در دادگاه فدرال پرونده داشته‌اند، به طور کاملاً محرمانه نگهداری می‌شود.

هم‌چنین درصد افرادی که پرونده آنان پس از صدور رأی نیز به طور مهر و موم شده نگهداری می‌شود، از ۱/۱% سال ۲۰۱۳میلادی به ۷/۲ % در سال ۲۰۱۴میلادی رسیده است.

تصمیمات اشتباه و بی‌عدالتی در پرونده‌ها مکررا ً در آمریکا رخ می‌دهد،«لس آنجلس تایمز» در ۲۰۱۳ میلادی گزارش داد که تحقیقات صورت گرفته بر روی ۳۲۸ پرونده جنایی جنجالی از ۱۷ سال پیش تا کنون و مطالعات استادان دانشگاه میشیگان بر روی این پرونده‌ها نشان داده که در تمام این پرونده‌ها بی‌عدالتی، اعمال نفوذ یا تصمیم‌گیری اشتباه رخ داده است.

براساس این یافته‌ها مشخص شد که به طور قطع، ده‌ها هزار نفر بی‌گناه در زندان‌های ایالات متحده به سر می‌برند. پس از حوادث ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱میلادی، مرکز فدرال تحقیقات و دیگر دستگاه‌های دولتی ۶۴۷۲ نفر را به اتهامات مرتبط با تروریسم تحت تعقیب قرار داده‌اند.

رئیس مرکز نگهداری اسناد و سوابق دانشگاه «سیراکیوس» نیز در این‌باره گفته: تقریباً سه چهارم مظنونین به تروریسم که در آمریکا پس از حوادث ۱۱ سپتامبر دستگیر شده‌اند، به دلیل نبود مدارک کافی هرگز محاکمه نشده‌اند. در ۶۴% موارد، مسئولان این پرونده‌ها دستور عدم پیگیری و تحقیق صادر کرده‌اند و ۹% دیگر نیز توسط قاضی پرونده بی‌گناه شناخته شده‌اند.


شاخصه‌های مهم زندان‌های آمریکا
* تعداد بالای زندانیان
بنابر گزارشی که وزارت دادگستری آمریکا در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۳ میلادی منتشر کرد، در حدود ۲/۲ میلیون نفر در زندان‌های فدرال و دولتی و دیگر بازداشتگا‌ه‌های وابسته به شهرداری‌های این کشور زندانی هستند.

جمعیت افراد تأدیبی، شامل کسانی‌که دوره اصلاح و تربیت را می‌گذرانند یا کسانی‌که به قید ضمانت آزاد شده‌اند، بیش از ۷ میلیون مرد و زن می‌باشد.

در حدود ۳% جمعیت بزرگسال آمریکا (از هر ۳۲ نفر ۱ نفر) یا در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های این کشور می‌باشند یا در حال گذراندن دوره محکومیت خود هستند و یا با قید ضمانت و اخذ تعهد آزاد شده‌اند. میزان محکومان به حبس در چهار ایالت لویزیانا، می‌سی‌سی‌پی،تگزاس و اُکلاهما ۶۵۰ نفر در صد هزار می‌باشد. ایالت لویزیانا در این بین با افزایش آمار نسبت به سایر ایالت‌ها، به رقمی در حدود ۷۹۷ نفر در صد هزار رسیده است و در نتیجه، عملکرد زندان‌های ایالتی بین ۱% پایین‌تر و ۱۴% بالاتر از ظرفیت می‌باشد و زندان‌های فدرال نیز ۳۴ % بیش از ظرفیت خود عمل می‌کنند.

بر اساس گزارش رسانه‌های چین در ۴ اکتبر ۲۰۱۳ میلادی در حدود ۱۷۳۰۰۰ نفر در زندان‌های کالیفرنیا به سر می‌برند که ۱۷۰۰ نفر آنها از داشتن شرایط عادی زندگی هم محروم هستند. در ۳۳ زندان، ظرفیت زندانی‌ها در حدود دو برابر ظرفیت کل زندان می‌باشد. برخی از سالن‌های ورزشی و حتی کلیساها نیز به محل نگهداری موقت زندانیان مبدل گشته‌اند.

فريد زكريا از روزنامه‌نگاران وابسته به حزب دموكرات آمريكا در مجله تايم آمار جالبی از ميزان زندانيان آمريكايی ارائه كرد و با مقايسه تعداد اين زندانيان با جمعيت كل ایالت متحده اعلام كرد كه اين ميزان ۷ تا ۱۰ برابر ساير كشورهای توسعه يافته و متحد آمريكاست.

در کل می‌توان گفت ۲۵ درصد از افراد زندانی در سرتاسر جهان در آمريكا به سر می‌برند؛ البته شايان ذكر است بگوييم كه بيشتر زندان‌ها و كاركنان آن توسط بخش خصوصی اداره می‌شود كه لابيست‌های تنومند را در كنگره آمريكا دارند، لذا ضمن حفظ درآمدهای خود مبالغ هنگفتی را در اين عرصه كسب می‌كنند، بنابراين، هر چه زندان‌ها شلوغ‌تر شوند در جهت منافع مالی اين دسته از افراد عمل شده است.(+)

*شکنجه
مطابق با ماده‌ی ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر، هیچ‌کس نبایستی در معرض شکنجه یا رفتار و مجازاتی وحشیانه، غیرانسانی و اهانت‌آمیز قرار گیرد و لذا شکنجه به‌طور کامل ممنوع اعلام شده است، ولی این عمل در زندان‌های آمریکا به‌طور گسترده انجام می‌شود.

شیوه‌های شکنجه مثل غرق مصنوعی، استفاده از نیش مار، گرسنگی دادن، ضرب‌وشتم و دیگر موارد، در این زندان‌ها رایج است و در حال حاضر،‌ در ایالات متحده به‌منظور اعدام محکومان به مرگ، از شیوه‌هایی غیرانسانی و بی‌رحمانه‌ چون صندلی الکتریکی، گاز مرگبار و جوخه‌ی آتش استفاده می‌شود.

*برده‌داری
خصوصی‌سازی زندان‌ها در آمریکا، منافع بی‌اندازه‌ای که برای مقامات دولت آمریکا و برخی سناتورها و نماینده‌های کنگره دارند، استفاده از زندانیان به عنوان کارگران ارزان‌قیمت در کارخانه‌های صنعتی، کارگاه‌های ساختمانی، معادن و در یک کلام، برده‌داری نوین به سبکی که در قانون اساسی آمریکا اجازه آن داده شده است و ده‌ها دلیل دیگر موجب شده تا «زندان‌داری» یکی از منابع اصلی درآمدزایی در آمریکا باشد.

یکی از منابع مهم درآمد دولت آمریکا، نیروی کاری است که از زندان‌ها می‌گیرند، این صنعت برده‌داری برای آن‌که بتواند خود را سرپا نگه دارد، سیاست‌های خود را هم پیدا کرده و در طول زمان، بسیار پیچیده و حرفه‌ای شده است. به عنوان مثال، زندانیان سیاه‌پوست به خاطر قدرت بدنی بیش‌تر و قدرت تأثیرگذاری اجتماعی کم‌تر نسبت به سفیدپوستان، هم طعمه‌های چشم‌گیرتری برای زندان‌داران هستند و هم به خاطر کوچک‌ترین جرائم، مدت طولانی‌تری مهمان زندان‌های آمریکا.

* استفاده از سگ‌های پلیس
آمریکا تنها کشوری است که در آن استفاده از سگ‌های پلیس برای به وحشت انداختن زندانیان مجاز است.

در تحقیقی که توسط ناظران حقوق‌بشر انجام و منتشر شد، آمده است که در ۵ ایالت «کنیتیکت»، «دلوِر»، «داکوتای جنوبی» و «یوتا»، استفاده از سگ‌های وحشی و بدون دهان‌بند، برای ترساندن و حتی حمله به زندانیان برای خارج کردن آنان از سلول‌ها، مجاز و قانونی می‌باشد. در زندان‌های ایالت «کنیتیکت»، نزدیک به ۲۰ بار از این سگ‌ها علیه زندانیان استفاده شده است.

*بی‌توجهی به مهاجران غیر قانونی

در گزارشی که در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۳ میلادی توسط دولت آمریکا منتشر شد، به بد رفتاری با مهاجران غیر قانونی اشاره شده است که نسبت به اعتصاب غذا و خودکشی این مهاجران از طرف مسئولان زندان سهل انگاری انجام شده است.

* افزایش بیماری و مشکل روانی در بین زندانیان
زندان‌های آمریکا به مرکز انواع بیماری‌ها و جرم‌ها تبدیل شده است.

در گزارش وزارت دادگستری آمریکا که در ۷ سپتامبر ۲۰۱۴ میلادی منتشر شد، آمده است که بیش از نیمی از زندانیان آمریکا از مشکلات روانی رنج می‌برند.

در حدود ۵۶ % از زندانی‌های زندان‌های ایالتی، ۶۴% از بازداشتگاه‌ها و ۴۵ % از زندانی‌های زندان‌های فدرال که تحت درمان قرار گرفته‌اند علائم بیماری‌های روانی از قبیل مالیخولیا، جنون و توهم در آنها مشاهده شده است.

سالانه ۵/۱ میلیون زندانی آزاد می‌شوند که مبتلا به بیماری‌های واگیردار و خطرناکی می‌باشند.

سالانه ۷۰۰۰ نفر در زندان‌های آمریکا می‌میرند که برخی به دلایل طبیعی می‌باشد، اما اکثر این افراد بر اثر بیماری‌های روانی و مشکلات روحی و عدم درمان بیماری جان خود را از دست می‌دهند.

گزارش دیگری از وزارت دادگستری آمریکا که در نوامبر ۲۰۱۴ میلادی منتشر شد، نشان می‌دهد که ۳۷ % از زندانیان شهرهای کوچک، به جز سرما خوردگی و ویروس، مشکلات پزشکی و بیماری‌های دیگری نیز دارند. در همین سال تعداد مبتلایان به ایدز در زندان‌های ایالتی و فدرال از ۵۹۹۴ به ۶۰۲۷ نفر افزایش یافت. میزان شیوع ایدز در بین این زندانیان، ۵۰ در ۱۰۰۰۰ نفر است که ۳ برابر بیشتر از آمار شیوع(۱۵ در ۱۰۰۰۰ نفر) در کل آمریکاست.

* خودکشی
خودکشی نیز در بین زندانیان رو به افزایش است. «یو اس‌ای تو دی» در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴ میلادی گزارش داد، ۴۱ نفر در کالیفرنیا دست به خودکشی زده‌اند.

در زندان‌های تگزاس هم ۲۴ مورد خودکشی و ۶۵۲ اقدام به خودکشی انجام شده که نسبت به سال گذشته آن ۱۷% افزایش داشته است.

* تجاوز جنسی
حقوق زندانی‌ها در بسیاری موارد، از سوی کارمندان و یا زندانیان زورگو تضییع می‌شود، تجاوز جنسی نیز یکی از بزرگ‌ترین مشکلات حال حاضر زندان‌های آمریکاست و مطابق با آمار در حدود نود درصد زندانبانان آمریکایی دارای پرونده‌های سوءاستفاده‌های جنسی از زندانیان هستند و این آمار در ندامتگاه‌ها و دارالتأدیب‌ها، که محل نگهداری نوجوان‌هاست، فراتر نیز می‌رود.

بیشتر زندانیان در سال اول حضورشان در زندان، حداقل یک‌بار در معرض تجاوز یا سوءاستفاده‌ی جنسی قرار می‌گیرند و دچار آسیب‌ها و بیماری‌های روانی می‌شوند که برای رهایی از این مشکلات، به مواد مخدر روی می‌آورند و تعدادی نیز که تاب تحمل این شرایط را ندارند، به خودکشی دست می‌زنند.

کمیته ضد شکنجه سازمان ملل طی گزارشی در ۱۹ می‌۲۰۰۶ میلادی اعلام کرد، دست کم ۱۳% از زندانیان آمریکا مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و یا مکررا ً به آنها تجاوز می‌شود، پیش بینی‌ها نشان می‌دهد که در حدود دویست هزار نفر در زندان‌های آمریکا قربانی خشونت‌های جنسی شده‌اند و یا خواهند شد و تعداد افرادی که طی ۲۰ سال گذشته مورد تجاوز قرار گرفته‌اند، بالغ بر ۱ میلیون نفر می‌باشند.

براساس گزارش سال ۲۰۱۳ میلادی وزارت دادگستری آمریکا، کانون اصلاح و تربیت «سیرکل ویل» در اوهایو بیشترین میزان آزار و اذیت‌های جنسی علیه زندانیان را در آمریکا به خود اختصاص داده است؛ در این مرکز، ۳/۳۰ درصد از زندانیان قربانی این بدرفتاری‌ها بوده‌اند.

دو زندان دیگر در اوهایو با ۲/۲۳ درصد و ۸/۱۹ درصد قربانی، در رده‌های بالای این گزارش قرار دارند؛ این در حالی‌ست که هزار دوربین کنترل کننده در چهار زندان این ایالت وجود دارد که در صورت مشاهده هرگونه تخلف، نهادهای مسئول می‌توانند وارد عمل شوند.

* تبعیض نژادی
در زندان‌های ایالات متحده، شاهد تبعیض نژادی روزافزون علیه اقلیت‌های دینی و رنگین‌پوستان به‌ ویژه مسلمانان و سیاه‌پوستان هستیم.

تبعیض نژادی علیه سیاه‌پوستان
در دوره‌ای که همه‌ جهان از پایان تبعیض نژادی و برتری نداشتن سفیدها بر سیاهان سخن می‌گویند، در آمریکا از هر ۹ سیاه‌پوست که در سنین ۲۰ تا ۳۴ سالگی به سر می‌برند، یک نفر زندگی خود را در زندان سپری می‌کند و رفتار زندانبانان نسبت به رنگین‌پوستان نیز نامناسب گزارش شده است.

از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۲ میلادی، نسبت تعداد سیاه‌پوستانی که در قاچاق مواد مخدر شرکت داشته‌اند به قاچاقچیان سفیدپوستان، ۸/۲ به ۵/۵ بوده است که این ارقام حاکی از آن است که تعداد قاچاقچیان سفیدپوست دوبرابر قاچاقچیان سیاه‌پوست بوده است، اما با این وجود، ۵۴ درصد مجرمان زندانی‌شده‌ مواد مخدر، سیاهان هستند.

مطالعاتی در ۳۴ ایالت آمریکا نشان می‌دهد که احتمال زندانی شدن یک مرد سیاه‌پوست به اتهام مصرف مواد مخدر، حدود ۱۱.۸ برابر بیشتر از یک مرد سفید‌پوست است و احتمال زندانی شدن یک زن سیاه‌پوست به همین دلیل ۴.۸ برابر بیشتر از یک زن سفید‌پوست است.

تعداد زندانیان سیاه‌پوستی که محکوم به حبس ابد شده‌اند در حدود ۱۰ برابر زندانیان سفیدپوستی است که چنین محکومیتی دارند که این نسبت در کالیفرنیا به ۱۸ برابر می‌رسد.

آمار ارائه شده توسط "جامعه مدنی آمریکا" نشان می‌دهد، در دادگاه‌های ایالتی، محکومیت‌ها در۱۲ مورد جرم برای سیاهپوستان طولانی‌تر و سنگین‌تر از سفیدپوستان بوده است؛ در حالی که سیاه پوستان ۱/۱۲% جمعیت آمریکا را تشکیل می‌دهند، ۴۰% از زندانیانی را که بیش از یک سال محکومیت دارند، سیاه پوستان و ۲۰% هم لاتینی‌ها هستند.

بر اساس گزارش ناظران حقوق‌بشر که ۱ دسامبر ۲۰۱۴میلادی منتشر شد، تعداد زندانیان سیاه‌پوست و لاتینی در آمریکا، به ترتیب ۶/۶ و ۵/۲ برابر سفیدپوستان می‌باشد.

آمارها نشان می‌دهد، از هر ۱۲ سیاه‌پوست، ۱نفر زندان یا بازداشتگاه را تجربه کرده که این رقم در بین سفیدپوستان ۱ نفر در هر ۱۰۰ نفر می‌باشد؛ محققان هم‌چنین به وجود فقر، کمبود امکانات و نژادپرستی در زندان‌های مشترک بین سیاهان و سفیدپوستان اذعان دارند.

تبعیض نژادی علیه مسلمانان
 تبعیض نژادی  علیه اقلیت‌های دینی به ویژه مسلمانان با احداث زندان‌هایی با نام «واحدهای مدیریت ارتباطات» در آمریکا بروز بیشتری پیدا کرد.

در واقع هدف از احداث این‌گونه زندان‌ها صرفاً تبعیض دینی و جداسازی مسلمانان از دیگر زندانیان است و در این‌ زندان‌ها، قوانین زندان و رفتار زندانبانان ابتدایی‌ترین حقوق زندانیان را به‌طور کامل نادیده می‌گیرند.

در این نوع زندان‌ها، محدودیت‌های ارتباطاتی شدیدی برای این زندانیان در نظر گرفته شده است؛ به‌طوری‌که هر زندانی تنها دوبار در ماه و هربار دو ساعت به‌صورت کاملاً امنیتی و در حضور زندانبانان می‌تواند با افراد ملاقات کند و تمامی مکالمات بایستی به زبان انگلیسی باشد. زندانیان واحدهای مدیریت ارتباطات از هرگونه ارتباطات فیزیکی و معاشرت با همسران، دوستان و بستگان خود و حتی از در آغوش گرفتن کودکان و نوزادان خود نیز منع شده‌اند.(+)

* زنان زندانی
براساس آمار تنها ۵ درصد از جمعیت زنان جهان در آمریکا زندگی می‌کنند، اما این کشور حدود ۳۰ درصد از زنان زندانی در تمام جهان را دارد این یعنی آمار آمریکا در زندانی کردن زنان، دو برابر چین و چهار برابر روسیه است.

زندانیان زن در آمریکا شمارشان طی سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰میلادی، معادل ۶۴۶ درصد افزایش داشته است.

زنان در زندان‌های آمریکا با شلوغی بیش از حد، مشکلات بهداشتی و درمانی و اذیت و آزار بیشتری روبرو می‌شوند، به علاوه وجود مشکلاتی نظیر سوء استفاده‌های مختلف جنسی توسط زندانبانان، تبعیض نژادی، استفاده از غل و زنجیر، سرقت وسایل زندانیان، افزایش تعداد زندانیان ناقل ویروس ایدز و رواج همجنس‌بازی، زندان‌های زنان ایالات متحده را به یکی از مخوف‌ترین و وحشتناک‌ترین مراکز نگهداری زندانیان تبدیل نموده است.

سازمان عفو بین‌الملل (از گذشته به عنوان سازمانی که سوء رفتارهای موجود در زندان‌های داخل آمریکا را نادیده می‌گیرد، شناخته می‌شود) گزارش محتاطانه‌ای را هم‌زمان با روز بین‌المللی زنان منتشر نمود که در این گزارش‌ها، بیش از ۱۰۰۰ مورد سوء استفاده جنسی از زنان زندانی آمریکایی توسط زندانبانان آن‌ها ثبت شده است.

گفتنی است با روی کار آمدن "ریگان" نقض حقوق‌بشر در زندان‌های زنان شدیدتر شد، اما با ریاست جمهوری "کلینتون" و تصویب قانون ضد تروریسم وی، اوضاع به مراتب بدتر و حقوق قانونی زندانیان با محدودیت‌های بیشتری روبرو شد.


درصد زنان زندانی در میان ۲ میلیون زندانی آمریکایی، با رشدی صعودی و خیره کننده همراه و نتیجه طبیعی این افزایش، شلوغی بیش از حد زندان‌های زنان و نگهداری ۳ نفر در یک سلول یک نفره بود. همچنین در این دوره، سرقت وسایل ارسالی برای زندانیان نیز با افزایش روبرو گردید. از دیگر سو، سال‌های محکومیت زندانیان نیز رشدی صعودی داشت.

زندانبانان مرد بدون هیچ‌ دلیلی و در حالتی که ممکن بود زندانیان مشغول تعویض لباس و یا استحمام باشند، به سلول وارد می‌شدند؛ هم‌چنین بازرسی‌های روزانه بدنی توسط مردان، ضربات روحی شدید به زندانیان زن وارد می‌کرد، زندانیان زن به دلیل این فشارهای روحی و جسمی، به ویژه بازرسی‌های بدنی، در پایان روز، درمانده و سرخورده شده و با فشارهای عصبی روبرو می‌شدند؛ هم‌چنین تعداد قابل توجهی از زندانیان را افراد خارجی به ویژه مکزیکی و یا افرادی که به دلیل روابط جنسی غیرقانونی نظیر رابطه جنسی با والدین خود زندانی کرده بودند، تشکیل می‌دهند.

تعداد زیادی از این زنان، مادرانی هستند که تعداد زیادی فرزندان یتیم در بیرون از زندان دارند؛ لذا کودکان و فرزندان این زندانیان زن که معمولاً از سوی اقوام و بستگان خویش نیز طرد می‌شوند، ممکن است به اقدامات مجرمانه دست بزنند و راهی زندان شوند.

نکته دیگر، وجود زنان مبتلا و یا ناقل بیماری ایدز است. ترس از انتقال خودآگاه یا ناخودآگاه بیماری ایدز به سایر زندانیان، آنان را دچار مشکلات زیادی می‌کند.

در زندان زنان کالیفرنیا، سربازان به اصطلاح آموزش دیده، تصمیم می‌گیرند که آیا شما نیاز به مراجعه به پزشک دارید یا خیر؛ گروه تحقیق این زندان، پس از مرگ ۱۷ زن و انجام تحقیقات لازم چنین نتیجه گرفت که ناکافی بودن امکانات پزشکی و بهداشتی و عدم توجه به این افراد، موجبات مرگ این هفده زن را فراهم کرده است.

زنان زندانی هر هفته اجازه دارند یک بار با اقوام نزدیک خود تلفنی صحبت کرده و هر سال یک بار آنان را از نزدیک ملاقات کنند؛ البته زندانیان اجازه ندارند تا در مراسم دفن آنان شرکت کنند، هم‌چنین زنان زندانی باردار تنها چند ساعت قبل از وضع حمل به بیمارستان برده شده و بلافاصله باید بدون نوزاد خود به زندان برگردند.

زنان و دختران زیادی، تنها به دلیل اتهامات واهی در زندان‌ها هستند و با زندانی شدن آنان، تقریباً اکثر دوستان و اقوام آنان، ارتباطشان را با فرد زندانی قطع می‌کنند و به همین دلیل، افراد پس از آزادی، نمی‌توانند روابط شخصی گذشته خود را دوباره برقرار کنند. البته دوستان گذشته هم به ندرت حاضرند با فردی که از زندان آزاد شده، پیوند دوستی ببندند.

نرخ زندانی شدن زنان در آمریکا در طول تاریخ این کشور یکسان نبوده است، بلکه اخیراً یعنی بین دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰میلادی تقریباً سه برابر شده است.

سرعت زندانی شدن زنان در آمریکا به شدت افزایش پیدا کرده و یکی از مهم‌ترین دلایل این مسئله، سیاست «جنگ با مواد مخدر» دولت این کشور است. گزارش‌ها نشان می‌دهد در بیش از ۴۰ ایالت آمریکا، نرخ زندانی شدن زنان با سرعت بیش‌تری نسبت به مردان در حال افزایش است و مقصر اصلی در این‌باره، مواد مخدر دانسته شده است.

به زندان افتادن زنان به طور بالقوه بیش از زندانی شدن مردان می‌تواند پیامد اجتماعی داشته باشد و در نتیجه سیاست‌های به اصطلاح «جنگ با مواد مخدر» دولت آمریکا، اکنون بیش از ۱۴۷ هزار کودک آمریکایی، برای دیدن مادرهایشان باید به ملاقات آن‌ها در زندان بروند. بسیاری از زنانی که در طول بارداری به زندان می‌افتند (یا در زندان باردار می‌شوند!) مجبور می‌شوند در حالی‌که در غل و زنجیر هستند، فرزند خود را به دنیا بیاورند و بلافاصله پس از زایمان باید با فرزندشان خداحافظی کنند.

قوانین در ۲۹ ایالت آمریکا هم‌راه با منطقه فدرال «کلمبیا»،زایمان با دست و پای بسته را مجاز دانسته‌ در حالی که متخصصین پزشکی و گروه‌های حقوق بشری آن را غیرضروری و احتمالاً مضر برای مادر و فرزند می‌دانند به علاوه، گاه زنی که فرزند خود را به دنیا آورده است، حتی اجازه پیدا نمی‌کند بلافاصله او را در بغل بگیرد، بلکه باید با یک دست او را بغل کند، چون دست دیگرش به تخت جراحی بسته شده است.

نظام قضایی آمریکا حتی بعد از تولد هم برقراری ارتباط مادری و فرزندی را تقریباً غیرممکن کرده است. بسیاری از مادران بلافاصله بعد از تولد فرزندشان به زندان برگردانده و نوزادانشان نیز به دست خویشاوندان و یا حتی یتیم‌خانه سپرده می‌شوند.

سال ۲۰۱۳ میلادی بود که «مرکز خبرنگاری تحقیقی» طی گزارشی افشا کرد که بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰میلادی تنها در دو زندان ایالت کالیفرنیا دست‌کم ۱۳۰ زندانی زن، بدون دریافت مجوزهای لازم و به صورت اجباری یا بدون اطلاع قبلی، تحت عمل عقیم‌سازی قرار گرفته‌اند.

دکتر «جیمز هاینریک» مدیر ارشد پزشکی زندان «ولی استیت» (یکی از دو زندان کالیفرنیا) که بارها داخل و خارج از زندان، از وی به دلایل مختلف از جمله اشتباه در عمل‌های جراحی و صدمه زدن به مادران باردار و جنین‌هایشان شکایت شده است، به هم‌راه تیم پزشکی خود بیش از ۱۴۷ هزار دلار بابت این عمل‌های جراحی از دولت آمریکا دریافت کرده‌اند.

برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که زندان «ولی استیت» طی دو سال اولی که هاینریک مدیر پزشکی آن شد، یعنی سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، به طور متوسط هر سال، ۱۵۰ مورد عمل عقیم‌سازی را انجام داده است؛ وی در دفاع از عمل‌های عقیم‌سازی و هزینه‌ای که تیم پزشکی‌اش از دولت دریافت کرده می‌گوید: «این هزینه در مقابل مبلغی که دولت باید بابت خدمات رفاهی به این کودکان ناخواسته و فرزندانی صرف می‌کرد که بعداً به دنیا می‌آوردند، هزینه هنگفتی نیست.» همین استدلالها باعث شده تا در کنار عقیم‌سازی زنان زندانی، حتی سقط جنین زنان باردار نیز در زندان‌های آمریکا به تشخیص مقامات زندان صورت بگیرد.

سختی‌های بارداری، مشکلات زایمان و عقیم‌سازی دائمی تنها بخش کوچکی از معضلات پیش روی زندانیان زن در آمریکاست؛ مشکل بزرگ‌تر، آمار وحشتناک تجاوز جنسی به این زن‌هاست.

طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر، دست‌کم ۱۵ درصد از جمعیت بیش از ۲۰۰ هزار نفری زندانیان زن در آمریکا قربانی تجاوز جنسی از سوی مقامات زندان یا زندانیان دیگر قرار گرفته‌اند. در عین حال، فعالان حقوق بشری به صحت این آمار اعتراض کرده‌اند و معتقدند آمار واقعی بسیار بیش‌تر از آماری است که اداره آمار وزارت دادگستری آمریکا منتشر کرده است، به خصوص در میان دختران نوجوان زندانی.

در ۹۸ درصد از موارد تجاوز جنسی به زنان در زندان‌های آمریکا، تجاوزکننده یک مرد از میان مقامات زندان است. در عین حال، به طور متوسط، ۴۱ درصد از نگهبانان زندان در مراکز ایالتی اصلاح و تربیت زنان، مرد هستند؛ یعنی اجازه دارند هر یک از زندانیان را به طور عریان بازرسی بدنی کنند و در هر شرایطی که اراده کنند، به زنان زندانی، دست‌رسی خصوصی داشته باشند.

چه بسا به دلیل همین اختیارات نامعقول است که اگرچه زنان تنها ۷ درصد از جمعیت زندانیان آمریکا را تشکیل می‌دهند، اما ۴۶ درصد از قربانیان تعرض جنسی در زندان‌های آمریکا، از میان همین ۷ درصد هستند. گزارش‌ها نشان می‌دهد مقامات مرد در زندان‌های زنان، نه تنها به قدرت بدنی و خشونت برای ارتکاب تجاوز جنسی به زنان متوسل می‌شوند، بلکه از موقعیت شغلی خود نیز برای اجبار، تهدید و ارعاب زنان در تن دادن به این عمل استفاده می‌کنند.

هزاران گزارش وجود دارد که نشان می‌دهد مقامات مرد در زندان‌های زنان، در ازای فراهم آوردن دست‌رسی به مواد مخدر یا امکانات دیگر، و یا تهدید به نوشتن گزارش‌های ساختگی درباره سوءرفتار زندانیان برای انتقال آن‌ها به سلول انفرادی یا حتی ممنوعیت ملاقات آنان با فرزندانشان، قربانیان را وادار به تن دادن به خواسته خود می‌کنند.

طبق اظهارات قربانیان در این زندان، بسیاری از زنان بعد از تجاوز مأموران به آن‌ها باردار شده و مجبور شده‌اند در بازداشت وضع حمل کنند.

زنانی که به زندان‌های آمریکا می‌افتند، تنها به دست مقامات زندان مورد سوءاستفاده قرار نمی‌گیرند، بلکه آمار تجاوز به زندانیان توسط زندانی‌های دیگر نیز باید به این آمار اضافه شود. آمار تجاوز «زندانی به زندانی» در میان زندانیان زن معادل ۱۳.۷ درصد و دست‌کم سه برابر آمار زندانیان مرد (۴.۲ درصد) است. این آمار تا اندازه‌ای به این خاطر است که مقامات زندان‌های آمریکا، تجاوز جنسی زن به زن را «تجاوز واقعی» نمی‌دانند و بنابراین احتمال کم‌تری دارد که با آن برخورد و مقابله کنند.

کار اجباری در قالب برده‌داری مشکل دیگر زنان زندانی آمریکاست، آنان معمولاً در زمینه‌های به کار گرفته می‌شوند که بتوانند در آن‌ها مؤثرتر واقع شوند و بازده بهتری برای «مجموعه صنعتی زندان‌داری» داشته باشند. از جمله این حوزه‌ها کارخانه‌های قالی‌بافی و تولید کلاه و انواع دیگر لباس است.


البته زنان زندانی در حوزه‌های خطرناک‌تری هم وادار به کار می‌شوند؛ سال ۲۰۱۳ گزارش‌هایی از شکایت دادگاهی زندانیان، کارکنان خدمات تغذیه و اعضای خانواده زندانیان در «مؤسسه اصلاحی فدرال ماریانا»ی فلوریدا به دادگاه فدرال آمریکا منتشر شد که نشان می‌داد زندانیانی که توسط «صنایع زندان فدرال» در کارخانه بازیافت قطعات رایانه‌ای و الکترونیک این سازمان دولتی به کار گرفته شده‌اند، در معرض غبار سمی متشکل از سرب، کادمیم، جیوه و آرسنیک قرار گرفته و مسموم شده‌اند.

زندانیان در این کارخانه بدون هیچ‌گونه امکانات حفاظتی، تجهیزات ایمنی، و یا ماسک یا فیلتر هوا کار می‌کرده‌اند و در نتیجه با آسیب‌های شدید در سیستم‌های عصبی، تولیدمثل و ریه، بیماری‌های کلیوی، لختگی خون، سرطان‌های مختلف، سردردهای مزمن، فراموشی، اختلالات پوستی، مشکلات گردش خون و تنفس، و برخی بیماری‌های دیگر مواجه شده‌اند.(+)


کودکان زندانی در آمریکا
ایالات متحده از معدود کشورهایی است که مجرمان کودک و نوجوان را نیز به مرگ محکوم می‌کند؛ آمارها نشان می‌دهد، از ۲۹۸۵ نفری که تاریخ دستگیری‌شان مشخص بوده و به مرگ محکوم شده بودند، ۳۴۲ نفر (۱۱%) از آنان ۱۹ سال یا کمتر داشتند.

در مراکز نگهداری کودکان داخل زندان‌های بزرگسالان، نسبت خودکشی ۱۲.۳ درصد هزار نفر است، در صورتی‌که در کانون‌های اصلاح و تربیت این آمار به ۱.۶ درصد هزار نفر کاهش می‌یابد.

آمار فوق نشان می‌دهد که در مقایسه آمار خودکشی جمعیت نوجوانان آمریکایی یعنی ۳.۵ درصد هزار نفر، تعداد خودکشی کودکان در زندانهای بزرگسالان ۳.۵ برابر آمار خودکشی نوجوانان آمریکایی است ولی آمار خودکشی نوجوان‌هایی که در کانون‌های اصلاح و تربیت نگهداری می‌شوند کمتر از متوسط خودکشی جمعیت نوجوانان آمریکا است.

شمار زیادی از کودکان آمریکایی در شرایطی به همراه بزرگسالان بزهکار در زندان‌های آمریکا به سر می‌برند که در معرض آزار و اذیت و سوء استفاده‌های جنسی نیز قرار دارند.

کودکان زندانی در ندامتگاه‌های آمریکایی که اغلب آنان را سیاهپوستان تشکیل می‌دهند، توسط زندانیان بزرگسال و کارکنان زندان مورد سوء استفاده قرار گرفته و یا مجبور به تحمل شرایط وحشتناک سلول‌های انفرادی هستند.

به نوشته این سایت، نزدیک به ۲ هزار و ششصد کودک زندانی که به نسبت نامتناسبی اکثریت آنان را سیاه‌پوستان تشکیل می‌دهند، به اتهام ارتکاب به جرم‌هایی که در سنین بسیار پایین مرتکب شده‌اند، محکوم به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط هستند، تا حدی که نشریه «هافیتنگتن پست» درمورد سوء استفاده‌های وحشتناک از این کودکان در زندان‌های میشیگان گزراشی نوشته که جزئیات این گزارش بیانگرحوادث بسیار تعجب آور است.

دراین گزارش ماجرای «جیمی» یک نوجوان هفده ساله سیاهپوست آمده است که به جرم حمله به دوست خود و آسیب زدن به اموال شخصی وی، هرچند خود این اتهام را رد می‌کند، محکوم به تحمل شش ماه حبس شد و در حالی‌که در زندان به سر می‌برد به اتهام آنچه دادگاه آن را « نگاه تهدید‌آمیز» به زندان‌بانان نامید، به ۵ سال حبس در زندان بزرگسالان محکوم شد.

همراه با ذکر این ماجرا «هافینگتن پست» ویدئوی بسیار ناراحت کننده‌ای را منتشر کرد که پس از آنچه «نگاه تهدید‌آمیز جیمی» نامیده شده، زندان‌بانان وی را به شکل وحشتناکی روی زمین انداخته و با ماسک مرطوب به سرو صورت وی فشارآورده و راه تنفس وی را می‌گیرند به صورتی‌که جیمی التماس می‌کند:«خواهش می‌کنم این کار را نکنید، نمی‌توانم نفس بکشم».

جیمی طی دوران حبس خود با سه زندانی بزرگسال هم سلول بوده است، وی با بزرگسالان استحمام می کرد و با آنها در حیاط به پیاده روی مشغول می‌شد؛ این در حالی‌ست که در آمریکا افراد زیر سن قانونی برای رفتن به مسافرت نیاز به اجازه والدین خود دارند، چگونه‌ست که زندگی با بزرگسالان دریک فضای خصوصی برای یک دختر هفده ساله مجاز شمرده شده است؟

در ادامه گزارش «هافینگتن پست» این سوال مطرح شد که چرا جیمی در زندان بزرگسالان بوده و اصلاً چه لزومی داشته وی با این اتهام واهی در زندان باشد؟ یک وکیل مدافع از دیترویت در پاسخ به این پرسش گفت: «بی سابقه است که نوجوانان سفید پوست با چنین اتهامی در زندان حبس شوند، به طور معمول چنین افرادی خدمات اجتماعی دریافت می‌کنند؛ اما موضوع اینجاست که جیمی سیاهپوست است و از اهالی دیترویت و به نظر می‌رسد خشونت در صدور حکم تنها در مورد سایر کودکان و نوجوانان سیاهپوست وجود دارد».

«آلترنت» نوشت، در میشیگان تنها ۱۸ درصد جامعه را نوجوانان سیاهپوست تشکیل می‌دهند در حالی‌که ۵۹ درصد نوجوانان زیر ۱۶ ساله که مرتکب جرمی شده باشند به عنوان بزرگسال محاکمه می‌شوند و علاوه بر نژاد عوامل دیگری مانند فقر و نیز دارا نبودن فرصتهای خوب اجتماعی و عدم حضور در مدارس خوب، در محاکمه سخت‌گیرانه نوجوانان سیاهپوست مؤثر است.

«هافینگتن پست» با اشاره به خودکشی «کالیف برودر» که پس از آزادی بدون محاکمه در خانه مادری، خود را حلق آویز کرد، این مطلب را بیان کرد که بنابر اظهارات «راند پل» سناتور کنتاکی عدالت برای کودکان و نوجوانان سفید پوست و سیاه پوست به طور یکسان رعایت نمی‌شود و این امر هنگام صدور حکم به وضوح دیده می‌شود، به طوری‌که یافته‌های یک مطالعه ملی نشان می‌دهد که طی یک سال کودکان سیاه پوست تقریبا ده برابر کودکان سفید پوست به تحمل حبس در زندان‌های بزرگسالان محکوم شده‌اند و در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ میلادی از میان ۲۵۷ کودکی که در شیکاگو به عنوان بزرگسال تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند تنها یک نفر آنان سفید پوست بود.


مدارس آمریکا ۲۷ درصد نوجوانان سیاه پوست را برای اقدامات انظباطی به پلیس معرفی می‌کنند در حالی‌که تنها ۱۶ درصد دانش‌آموزان مدارس را نوجوانان سیاهپوست تشکیل می‌دهند؟ (عملکردی که به «مسیر مدرسه به زندان» مشهور شده است)

مجرم تلقی کردن کودکان و نوجوانان سیاهپوست حتی پیش از آنکه به زندان بیافتند آغاز می‌شود، به نقل از «الکساندرا بافت»، جرم شناس اجتماعی، «مدارس جوامع سیاهپوست به طور فزاینده‌ای به نهاد‌های عدالت کیفری تبدیل شده است، افسران پلیس در راهرو‌های مدارس قدم می‌زنند و اولین برخورد با کودکانی که نظم مدرسه را به هم زده‌اند، فراخواندن پلیس به کلاس است»؛ وی با اعلام این مطلب که همین کودکان هستند که دچار نیرنگ سیستم عدالت کیفری می‌شوند، سیستمی که تمایل دارد این افراد را به عنوان مجرمان آینده معرفی کند، افزود:« ما می‌دانیم که تعصب نژادی یک مسئله فراگیر و سیستماتیک در میان نیروی پلیس در سراسر آمریکا است؛ بنابراین احتمال اینکه نوجوانان سیاه پوست و دیگر رنگین پوستان به دلیل « نگاه مشکوک» و «اقدام مشکوک» یا «نگاه تهدید آمیز» مورد محاکمه قرار بگیرند بسیار است.

گفتنی است گزارشاتی مانند گزارش هافینگتن پست، بارها ارائه شده است اما اقدامات بسیار اندکی در جهت معکوس کردن سیاست هایی که افرادی مانند «جیمی» را پشت میله های زندان نگه می دارد و یا به افرادی مانند «کالیف برودر» را حتی پس از آزادی از زندان در معرض آسیب های شدید روانی و جسمی قرار می دهد، صورت گرفته است.

«خلیل ال براون دین» استاد علوم سیاسی دانشگاه «کوئینی پیاک» که در تحقیقات خود بر چگونگی نقش سیاست و نژاد بر تصمیم گیری‌های سیستم عدالت کیفری تمرکز دارد، در مصاحبه با آلترنت گفت: «تعصب نژادی که در حال ایفای نقش در سیستم عدالت کیفری آمریکا است، یک مشکل ساختاری می‌باشد.»

آلترنت در پایان با ایراد یک سوال اساسی می گوید،اگر سفید پوستان آمریکایی، سیاست‌مداران، رأی‌دهندگان و افرادی که قدرت اعمال فشار بر سیاست و سیاسیون را دارند، چشمان خود را بر روی اتفاقاتی که برای اهالی نیویورک می‌افتد، بگشایند و شاهد خودکشی جوان ۲۱ ساله ای که مثل فرزند خود آنان بود و پس از اینکه در زندان مورد سوء استفاده قرارگرفت خودرا به دار آویخت، باشند یا ویدئویی را که نشان می‌دهد یک دختر نوجوان که جای دختر آنان است، تحت فشار با یک ماسک، برای نفس کشیدن التماس می‌کند، مشاهده کنند، آیا تغییرات معنا داری در این کشور ایجاد خواهد شد؟

انچه واضح است اینکه کودکان و نوجوانان سیاه پوست آمریکایی به صورت نامتناسبی نسبت به همسالان سفید پوست خود مورد آزار قرار می‌گیرند و به نظر نمی‌رسد کسانی‌که در موضع قدرت هستند، اهمیتی به این ماجرا بدهند.(+)


فساد در زندان‌های آمریکا
افشای فساد در زندان «نرایکرز آیلند» واقع در شهر نیویورک، توجه به نقض گسترده حقوق‌بشر در زندان‌های آمریکا را به خود جلب کرده است.

شبکه تلویزیونی تله سور در گزارشی درباره فساد در زندان‌های ایالت متحده به نقل از مقامات آمریکایی نوشت، دو نگهبان و شش زندانی زندان بدنام «رایکرز آیلند» از جمله ۱۷ نفری هستند که به اداره شبکه‌های بزرگ قاچاق برای قرار دادن سلاح و مواد مخدر در اختیار زندانی‌ها متهم شده‌اند.

«رایکرز ایلند» که با ده هزار زندانی، یکی از بزرگترین زندان‌های آمریکا محسوب می‌شود، همواره صحنه قاچاق و خشونت فراگیر بوده است.

بروز تخلف و ارتکاب جرم در نظام زندان‌های آمریکا معمول است و «رایکرز آیلند» نمونه بارزی است که نشان دهنده دامنه اقدامات غیرقانونی مقامات زندان‌هاست.

خبرگزاری رویترز پیشتر در تحلیلی اعلام کرده بود پس از تسریع تلاش‌های مأموران تحقیق شهر نیویورک و مأموران فدرال برای مبارزه با سوء رفتار کارکنان زندان‌ها از سال ۲۰۱۲ میلادی بیش از ۵۰ تن از نگهبانان زندان رایکرز آیلند به خاطر حمله، جعل گزارش و قاچاق با اتهامات کیفری روبرو شدند.

مک کوی، زندانبان ۳۱ ساله زندان «رایکرز آیلند» در کانون پرونده فساد در این زندان قرار دارد و برای قاچاق انواع مواد مخدر به داخل زندان، دست‌کم ده هزار دلار رشوه دریافت کرده است؛ زندانیان با اعضای خانواده دوستان خود در خارج از زندان تماس می‌گرفتند و از آنان می‌خواستند به مک کوی رشوه دهند؛ او نیز پس از دریافت رشوه، اقلام غیرمجاز مورد درخواست زندانی‌ها را به زندان می آورد و در اختیار آنها قرار می‌داد.(+)


وضعیت زندانیان جنگی در آمریکا
نیروهای آمریکایی ۲۵ زندان در افغانستان و ۱۷ زندان در عراق را اداره می کردند. ایالات متحده در نقض کنوانسیون ژنو و بدرفتاری با زندانیان جنگ عراق و افغانستان نیز به بدنامی مشهور است.

شبکه BBC در گزارشی فاش کرد از آگوست ۲۰۰۲میلادی ۹۸ زندانی در زندان‌های آمریکا در عراق و افغانستان کشته شده‌اند که در بین کشته شدگان، ۳۴ نفر به عمد به قتل رسیده‌اند، مرگ ۱۱ نفر مشکوک به نظر می‌رسد و ۸ تا ۱۲ نفر هم زیر شکنجه جان داده‌اند.

طبق گزارش ناظران حقوق‌بشر در جولای ۲۰۰۶ میلادی شکنجه و دیگر انواع بدرفتاری‌ها با زندانیان زندان‌های آمریکا در عراق، امری عادی و با مجوز می‌باشد.

زندانیان به طور معمول و روزمره به روش‌های مختلف از جمله ضرب و شتم شدید، فشارهای روانی، بی‌خوابی برای ساعات متوالی و قرار گرفتن در معرض گرما و سرمای شدید شکنجه می‌شوند؛ به سربازان ابلاغ شده که بسیاری از اعمال و بدرفتاری‌ها بر ضد زندانیان، توسط سلسله مراتب فرماندهی ارتش آمریکا مجاز شمرده شده است و کنوانسیون ژنو در مورد زندانیان تحت بازداشت آنها اجرا نمی‌شود.


نمونه‌هایی از زندان‌های ضد حقوق‌بشری آمریکا
زندان «ناما»
بد رفتاری با زندانیان در زندان اردوگاه "ناما" در فرودگاه بغداد که بر خلاف قوانین بین‌المللی توسط صلیب سرخ به ثبت نرسیده و تحت نظارت نیست نمونه‌ای از وحشی‌گری‌های آمریکا علیه زندانیان است.

روزنامه انگلیسی گاردین طی مصاحبه با سربازان و افسران انگلیسی از روش‌های شکنجه در زندان مخفی و مخوف آمریکا در بغداد پرده برداشت و به نقل از شاهدان عینی نوشت، این زندان مخفیانه صحنه وقوع «جدی‌ترین موارد نقض حقوق بشر» در عراق پس از جنگ آمریکا در این کشور بوده است.

سربازان انگلیسی و افراد نیروی هوایی سلطنتی و نیروی هوایی ارتش انگلیس به این روزنامه انگلیسی گفتند که در زمان جنگ در عراق به رهبری آمریکا در این زندان وظیفه نگهبانی و نقل و انتقال زندانیان را به عهده داشتند.

به نوشته گاردین «زندان ناما» در سه برهه زمانی مختلف، سه مسئولیت مختلف داشته است، نیروهای ویژه آمریکا و انگلیس ابتدا برای دستگیری افرادی به این زندان فرستاده شدند که گمان می‌شد اطلاعاتی درباره سلاح‌های کشتار جمعی صدام حسین دارند؛ اما بعدها این زندان محل نگهداری افردی شد که احتمال می‌رفت از محل اختفای دیکتاتور عراق و وفاداران وی اطلاع داشته باشند و در نهایت «ناما» به محل حبس سران القاعده که در عراق حضور داشتند، اختصاص یافت.

مظنونان به فرودگاه بین‌المللی بغداد و «زندان ناما» آورده شده و سپس ارتش آمریکا و بازجوهای غیرنظامی از آنان بازپرسی به عمل می‌آوردند.

روزنامه انگلیسی گاردین می‌نویسد، روش‌های مورد استفاده در این زندان چنان بی‌رحمانه بوده که نه تنها یک نهاد حقوق‌بشری آمریکایی، بلکه یکی از بازرس‌های پنتاگون هم به آنان اعتراض کرده است.

شاهدان عینی به موارد گوناگونی از نقض حقوق بشر در این زندان اشاره کرده‌اند:

یکی از سربازان انگلیسی که در این زندان خدمت کرده است می‌گوید: «مردی را دیدم که قبل از آنکه وی را به سمت کامیون بکشند، پای مصنوعیش را درآوردند و با آن بر سرش زدند.»

زندانی‌های عراقی برای مدت‌های طولانی در سلول‌هایی به اندازه آشیانه سگ نگاه داشته می‌شدند.

ـ زندانی‌ها در معرض شوک‌های الکتریکی قرار می‌گرفتند.

ـ معمولاً روی سر زندانی‌ها کلاه‌خود گذاشته می‌شد.

ـ زندانی‌ها به یک کانتینر عایق به صدا برده شده، در معرض آزارهای بدنی قرار گرفته و مورد بازجویی قرار می‌گرفتند.

علاوه بر این در این گزارش تصریح شده «ژنرال استنلی مک کریستال»، فرمانده ستاد مشترک نیروهای عملیات ویژه آمریکا در عراق، بارها در این زندان دیده شده است.

تحقیقات انجام شده از سوی سازمان دیده‌بان حقوق‌بشر آشکار کرده است که زندانیان این بازداشتگاه «مورد ضرب و شتم، سرمای شدید، تهدید به مرگ، تحقیر و انواع دیگری از شکنجه روحی قرار گرفته‌اند.»

روزنامه آمریکایی نیویورک‌تایمز هم گزارش داده زندانیان با قنداق تفنگ کتک زده می‌شدند و مقامات زندان برای تمرین نشانه‌گیری با توپ پینت‌بال به آنان شلیک می‌کردند.(+)

زندان «ابوغریب»
در می‌۲۰۰۶ میلادی کمیته حمایت از حقوق بشر سازمان عفو بین‌الملل اعلام کرد، در حدود۰۰۰ ۱۴ نفر در عراق بدون محاکمه یا هرگونه اتهامی زندانی هستند.

۱۵ فوریه ۲۰۰۶میلادی شبکه‌ تلویزیونیSBS-TV استرالیا بیش از ۱۰ عکس و فیلم ویدیویی به دست آمده از زندان ابوغریب را پخش کرد که می‌توان به چند نمونه اشاره کرد از جمله تصویر مردی با گلوی بریده شده، مردی که دست چپش بر اثر انفجار نارنجک سوخته و قطع شده، اتاق بازجویی غرق در خون و مردی که بدنش غرق در مدفوعش بود، تنها گوشه‌ای از این تصاویر بود، در این زندان تپه‌ای از زندانیان عریان ساخته شده بود که با دست بسته در مقابل سگان گذاشته می‌شدند.

زندان «گوانتانامو»
در زندان گوانتانامو ۱۷ درصد زندانیان در شرایط بسیار وخیم جسمی قرار دارند و دیگران دچار نا‌هنجاری‌های روانی هستند.

عفو بین‌الملل طی گزارشی در سال ۲۰۰۶ میلادی خبر داد حدود ۵۰۰ زندانی از ۳۵ کشور جهان چهار سال را بدون محاکمه یا حتی اتهام مشخص در گوانتانامو اسیرند که مورد شکنجه قرار می‌گیرند.

بخش تحقیقات جنایی ارتش آمریکا، ۳۲۵,۱ عکس و ۹۳ فیلم ویدیویی از بدرفتاری با زندانیان عراق و ۵۴۶ عکس از زندانیان کشته شده به دست آورد که همگی از ۱۸ اکتبر تا ۳۰ دسامبر ۲۰۰۳میلادی ضبط شده بود.


در گزارش دیگری که نیویورک تایمز در دسامبر ۲۰۰۶ میلادی آن‌ را منتشر کرد، یک سرباز کهنه‌کار ۲۹ ساله نیروی دریایی از شیکاگو که به عنوان پیمانکار بخش امنیت در عراق حضور داشت، توسط سربازان آمریکایی بازداشت و ۹۷ روز در اردوگاهی زندانی شد؛ وی اظهار داشت، سربازان آمریکایی مرتباً به سلول وی می‌آمدند، دست و پا و چشم او را می‌بستند و با چشم بسته به اتاقی برای بازجویی می‌بردند.

پس از بازگشت به سلول و با وجود خستگی مفرط، وی به دلیل وجود لامپ‌های فلورسنت که دائماً روشن بود و صدای بلند موسیقی "هِوی متال" که در راهرو پخش می‌شد، قادر به خوابیدن نبود. وی همچنین حق استفاده از تلفن و گرفتن وکیل در هنگام دادرسی نداشت.

براساس گزارشی دیگر از روزنامه "ایندیپندنت"، ۴۶۰ نفر شامل ده‌ها جوان، بیش از ۶۰ نوجوان زیر ۱۸ سال و کودکی ۱۴ ساله، در زندان گوانتانامو زندانی هستند؛ نوجوانی به نام محمد القرانی به اتهام عضویت در القاعده و شرکت داشتن در عملیات تروریستی ۱۹۹۸ لندن، در حالی در سال ۲۰۰۱ میلادی در ۱۴ سالگی دستگیر شد که در زمان وقوع حادثه، تنها ۱۲ سال داشت.

تاکنون ۳۲ مورد خودکشی در یکی از اردوگاه‌های گوانتانامو به ثبت رسیده و براساس اظهارات فرمانده «جان ادمونسون»  ۱۷ درصد زندانیان در شرایط بسیار بد جسمی قرار دارند و بعضاً دچار ناهنجاری‌های روانی شده‌اند.

زندانیانی که بطور قطع محکومیتشان از سوی کمیسیون‌های نظامی صادر شده در اردوگاه ۵ نگهداری می‌شوند؛ در این اردوگاه " اتاق مرگ" برای محکومان به اشد مجازات قرار دارد.

«بوش» رئیس جمهور آمریکا آنان را مبارزان دشمن توصیف کرد تا بتواند فراتر از قوانین آمریکا و حقوق بین‌الملل آنان را محاکمه کند و با اطلاق کلمه"مبارزان دشمن " و نه "اسیران جنگی" همه حقوق اولیه آنان مطابق کنوانسیون‌های ژنو نادیده گرفته شده است.

واشنگتن پست نیز در همین زمینه گزارش داد، در ۳۰ می‌۲۰۰۶ میلادی ۷۵ نفر از زندانیان گوانتانامو به دلیل بد رفتاری زندانیان دست به اعتصاب غذا زدند، ۳ زندانی هم به وسیله پارچه‌های رختخواب، خود را حلق آویز کردند، خانواده «مانی شامان» اظهار داشتند، مغز، کلیه‌ها، کبد و قلب فرزندشان، پیش از تحویل جسد از بدن جدا شده بود، یکی دیگر از بستگان وی نیز ابراز داشت که این عمل برای پنهان ماندن دلایل مرگ وی انجام شده است.

کمیسیون قانون‌گذاری ارتش آمریکا، در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۶ میلادی استفاده از ابزار و اعمال شدیدتر در بازجویی از مظنونان تروریستی را قانونی اعلام کرد و «مارتین شینین» بازرس ویژه کمیته حقوق بشر و آزادی‌های اولیه سازمان ملل در یادداشتی عنوان کرد، برخی از این قوانین با ضوابط اولیه و بین‌المللی دادرسی عادلانه در تناقض بوده و این اصل را که در بند ۳ کنوانسیون ژنو و دیگر کنوانسیون‌های مربوط به حقوق بشر و حقوق سیاسی آمده، نقض می‌کند.

گزارش یازده صفحه‌ای کمیته منع شکنجه که ۱۹ مه ۲۰۰۶ میلادی انتشار یافت تأکید دارد که حبس مخفیانه افراد از مصادیق شکنجه محسوب می‌شود و از آمریکا خواسته بود در تبعیت از تعهدات خود در چهارچوب کنوانسیون منع شکنجه بازداشت‌گاه‌هایی را که در خارج از خاک آن کشور تأسیس کرده تعطیل کند، بازداشتیان این اماکن هم نباید به متحدانی فرستاده شوند که در کشورشان خطر شکنجه وجود دارد.

زندان «ای‌دی‌اکس فلورنس» (آلکاتراز)
شاید بتوان گفت که امنیتی‌ترین زندان ایالات متحده، زندان «ای‌دی‌اکس فلورنس» با نام مستعار «آلکاتراز از رشته‌کوه‌های راکی» در فلورانس و در ایالت کلرادو است.

در این زندان، زندانیان به‌ندرت در معرض نور خورشید قرار می‌گیرند و اغلب باید تمامی کارهای خود را در داخل سلول انجام دهند؛ چرا که در مجموع یک هفته، تنها به میزان نُه ساعت زمان هواخوری دارند و می‌توانند در فضای باز قرار ‌گیرند، این زندانیان به‌سختی می‌توانند با یکدیگر صحبت کنند و ارتباط برقرار نمایند، یکی از سرپرستان سابق این زندان در توصیف این زندان، آن را قریب به جهنم دانست.

زندان «Orleans Parish»
این زندان در ایالت نیواورلئان ایالات متحده قرار دارد.

«اتحادیه‌ی آزادی‌های مدنی در آمریکا»، با توجه به گزارش جامع «پروژه‌ی ملی زندان»، بیان می‌دارد که وضعیت در زندان «Orleans Parish» وخیم و خطرناک است؛ در حالی‌که اتهام بیش از نیمی از زندانیان اثبات نشده است، آنان در این زندان در حبس به سر می‌برند.

مطابق با بازرسی‌های «وزارت دادگستری» ایالات متحده، زندانیان گزارش داده‌اند که زندانبانان در موارد متعددی برای افرادی که می‌خواهند خودکشی کنند، مواد مخدر لازم را فراهم می‌کنند. همچنین مواردی از مرگ زندانیان در اثر ضرب‌وشتم و استفاده از گاز فلفل از سوی زندانبانان گزارش شده است.

 زندان «Allan Polunsky Unit»
این زندان در لیوینگستون در ایالت تگزاس ایالات متحده قرار دارد. رابرت پرکینسون، نویسنده‌ی کتاب «TexasTough»، پیرامون شرایط این زندان می‌نویسد: « این زندان مهلک و کشنده‌ترین مکان در سراسر جهان دموکراتیک می‌باشد و همچنین احتمالاً سخت‌ترین مکان در جهت گذراندن دوران محکومیت است.»

تمامی زندانیان ۲۲ ساعت از شبانه‌روز را در سلول‌های انفرادی به سر می‌برند. آنان حتی ساعات تفریح و سرگرمی خویش را نیز در سلول سپری می‌کنند. در واقع آنان در قفس‌های جداگانه، بدون دسترسی به تلویزیون یا تلفن، نگهداری می‌شوند و ملاقات‌کننده‌ای نیز نخواهند داشت. 


این زندانیان در قبرهایی بتنی می‌مانند تا زمان اعدامشان فرارسد؛ زمانی که حداقل سه سال به طول می‌انجامد. در مواردی و در صورتی‌که زندانی درخواست فرجام کند، به دلیل روند طولانی مدت رسیدگی به درخواست وی، زمان بازداشت طولانی‌تر می‌گردد و همین امر باعث شده است تا بیشتر زندانیانی که بی‌گناه هستند، از حق استیناف خود بگذرند و یا دست به خودکشی بزنند تا بیش از این در شرایط اسفبار زندان باقی نمانند.

زندان «Tent City Jail»
این زندان زاییده‌ی افکار بیست‌ساله‌ «جو ارپایو» کلانتر خشن بخش ماریکوپا، است.

وی در سال ۱۹۹۳ میلادی به‌منظور نجات بخش «ماریکوپا» از هزینه‌ ساخت زندانی جدید، اقدام به برپا داشتن هزاران چادر به‌منظور اقامت زندانیان نمود. این چادرها، چادرهای مازاد ارتش ایالات متحده از دوره‌ جنگ کره بودند.

این زندان در حال حاضر نیز بیش از دو هزار زندانی را در این چادرها مستقر نموده است که غالب آنان در انتظار دادرسی به سر می‌برند و هنوز محاکمه نشده‌اند.

چادرها در زمستان سرد و در تابستان به‌شدت گرم می‌شوند و از وسایل گرمازا یا سرمازای لازم برخوردار نیستند و به‌منظور تحقیر زندانیان، آنان موظف شده‌اند لباس‌های مدارس قدیمی (لباس‌های راه‌راه زنجیره‌ای)و زیرشلواری‌های صورتی بر تن کنند.

زندان مرکزی مردان و ندامتگاه برج‌های دوقلو
مطابق با گزارش جامع ۲۰۱۱ «اتحادیه‌ی آزادی‌های مدنی در آمریکا»، که هرساله بیش از چهارهزار و پانصد شکایت زندانیان را مورد پردازش و بررسی قرار می‌دهد، زندانیان این زندان از حمله‌ها و آسیب‌های مأموران زندان و زندانبانان در هراسند.

در این گزارش آمده است که مأموران زندان یکی از زندانیان را برهنه کرده و وی را مجبور به رژه رفتن نموده‌اند و در نهایت وی را در سلولی قرار داده و به وی تجاوز کرده و او را مورد ضرب‌وشتم قرار داده‌اند.

زندان ایالتی خلیج پلیکان
این زندان که در ایالت کالیفرنیا واقع است، نخستین و بدنام‌ترین زندان کالیفرنیاست. بیش از یک‌سوم زندانیان این زندان (در حدود ۱۵۰۰ نفر) در سلول‌های انفرادی خاصی با نام «واحد اقامت امنیتی (SHU)» قرار دارند که ۲۲.۵ ساعت از شبانه‌روز را تنها و در اتاق‌هایی فاقد پنجره و به مساحتی کمتر از ۶.۵ متر مربع سپری می‌کنند. تنها نود دقیقه باقی می‌ماند که آن نیز غالباً در درون اتاقک‌های بتونی سپری می‌شود. زندانیان این زندان به مانند زندانیان زندان «ADX» و «Allan Polunsky Unit» امکان استفاده از تلفن به‌منظور برقراری ارتباط با خارج زندان را ندارند و در ضمن، امکان ملاقات در صورتی وجود دارد که هیچ‌گونه تماسی میان ملاقات‌کننده و زندانی صورت نپذیرد و لذا این زندانیان حتی از در آغوش گرفتن فرزندان خود نیز محروم می‌شوند. بیش از پانصد زندانی این زندان در حدود یک دهه در (SHU) محبوس بوده‌اند و هشتاد نفر بیش از یک دهه و نزدیک به دو دهه از عمر خود را در این واحدها به سر برده‌اند و یک نفر برای چهل سال در این واحدها زندانی بوده است. بیش از دوسوم زندانیان مزبور، محکوم به حبس در این واحدها (SHU) شده‌اند، در حالی که مرتکب جرم خاصی نشده‌اند و تنها زندانبانان و مأموران زندان تشخیص داده‌اند که آنان مخل نظم و امنیت زندان هستند.

زندان جولیا تات‌وایلر
این بازداشتگاه فوق امن، که در نزدیکی مونتگمری در ایالت آلاباما قرار دارد، زندانیان زن که محکوم به مرگ شده‌اند را نگهداری می‌کند.

این زندان برای دهه‌ها همچنین در جهت قرنطینه نمودن زندانیان زن حاوی ویروس ایدز (HIV) مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ مطابق گزارش‌های وزارت دادگستری ایالات متحده در سال ۲۰۱۱، زنان در تمامی بخش‌های زندان «جولیا تات‌وایلر» مورد سوءاستفاده‌ی جنسی و تجاوز از سوی کارمندان زندان قرار می‌گیرند. شش کارمند این زندان به سوءرفتار خود در قبال زندانیان و سوءاستفاده‌ی جنسی از آنان اعتراف کردند، همگی محکوم شدند، اما تنها دو نفر از آنان به زندان رفت و زندانیان زنی که علیه چنین وضعیتی شکایت می‌کردند در سلول انفرادی قرار گرفتند.

مجتمع بازداشت شهر «ریوز»
این مجتمع خصوصی که در ایالت تگزاس ایالات متحده قرار دارد، به غریبه‌هایی اختصاص دارد که مرتکب جرم‌ها و خلاف‌های غیرخشونت‌آمیز شده‌اند.

سه‌چهارم این زندانیان را افرادی تشکیل می‌دهند که خواستار ورود غیرقانونی به ایالات متحده بوده‌اند و توسط پلیس مهاجرت بازداشت شده‌اند؛ این مهاجران غیرقانونی تحویل کمپانی زندان خصوصی می‌شوند که خارج از کنترل «اداره‌‌ی زندان‌ها» است.

این مجتمع خصوصی فاقد امکانات لازم و حداقل تجهیزات پزشکی مورد نیاز در جهت اقامت این زندانیان است و لذا مرگ چندین نفر تا به حال گزارش شده است.

ندامتگاه نوجوانان ولنات گروو
ایالات متحده با تمامی ادعاها و معرفی خود با عنوان مهد حقوق بشر، هرگز نمی‌تواند این حقیقت اسفبار را مخفی نماید که بزرگ‌ترین زندان و ندامتگاه کودکان و نوجوانان جهان را داراست.

مطابق با گزارش‌های سازمان «پیشتاز عدالت برابر»، در سراسر ایالات متحده، هزاران کودک همچون بزرگ‌سالان محکوم و روانه‌ی زندان بزرگ‌سالان می‌شوند، در برخی زندان‌ها، کودکان با سنین ۱۳ تا ۱۵ سال، بدون توجه و اهتمام به سن‌شان، محکوم به مرگ در زندان می‌شوند.

بنا بر گزارش‌ها، در حال حاضر در حدود ۱۵۰۰ نوجوان آمریکایی در این ندامتگاه در حبس به ‌سر می‌برند که غالب آنان در معرض آسیب‌های جسمی و تجاوزات جنسی قرار می‌گیرند و با سپری کردن دوران محکومیت خود در حبس انفرادی، تحت آسیب‌ها و سوءاستفاده‌های روانی واقع می‌شوند.

«اتحادیه‌ی آزادی‌های مدنی در آمریکا» مطابق با گزارش «وزارت دادگستری» اعلام کرد که این ندامتگاه در موارد متعدد قانون اساسی ایالات متحده، قوانین جزا و دیگر قوانین را نقض نموده و نگهبانان و زندانبانان زندان به‌طور پیوسته زندانیان نوجوان را مورد آزار جنسی و تجاوز قرار می‌دادند، برطبق این گزارش، زندانبانان همچنین به فروش مواد مخدر به زندانیان اقدام می‌نمودند، برخی زندانیان تقریباً کودک بودند و به‌طور دائم در معرض سوءاستفاده و تجاوز قرار داشتند.

زندان «جزیره‌ی ریکرز»
زندان «جزیره ریکرز» یکی از بزرگ‌ترین زندان‌های ایالات متحده است که در ایالت نیویورک قرار دارد. این زندان یکی از زندان‌های ملالت‌آور و خطرناک است که در حدود دوازده هزار زندانی مرد، زن و کودک را در خود جای داده است. غالب این زندانیان کسانی هستند که یا جرم‌های غیرخشونت‌آمیز مرتکب شده‌اند و مدت محدودی را بایستی در زندان به سر ببرند و یا می‌توانند به قرار وثیقه آزاد شوند، ولی موفق به ارائه‌ی وثیقه نشده‌اند.

هنگامی‌که سخن از رسوایی و بدنامی است نام مجتمع «جزیره‌ ریکرز» که همه‌ این رسوایی‌ها را در تاریخچه‌ی خود دارد به میان می‌آید.

این زندان سابقه‌ خشونت زندانیان، بی‌رحمی و وحشی‌گری زندانبانان، تجاوز و سوءاستفاده‌ جنسی از نوجوانان و بیماری‌های روانی را دارد و به‌علاوه یکی از زندان‌هایی است که بالاترین آمار زندانیانی را داراست که محکومیت خود را در حبس انفرادی به سر می‌برند این زندان بزرگ از ده بازداشتگاه مجزا تشکیل یافته است که بیشترین پرونده‌های حقوقی را به خود اختصاص داده است.

زندان‌های «واحدهای مدیریت ارتباطات»
اداره‌ی فدرال زندان‌های ایالات متحده در زمان ریاست‌جمهوری بوش پسر، اقدام به تأسیس دو زندان فدرال نمود. این دو زندان فدرال که در مجموع به «واحدهای مدیریت ارتباطات» شهرت یافتند، به بهانه‌ی مبارزه با تروریسم، به‌طور سرّی در ایالت «ایلی‌نوی» و «ایندیانا» ایجاد شدند.

دوسوم جمعیت زندانیان این دو زندان را مسلمانان تشکیل می‌دهند، اداره‌ فدرال زندان‌ها بر این باور است که این‌گونه زندان‌ها به‌منظور نگهداری و محافظت از مظنونان خطرناک و با هدف نظارت شدید بر آن‌ها احداث شده‌اند؛ این در حالی است که در واقع مسلمانان زیادی به جرم عقیده‌شان بازداشت و به این زندان منتقل می‌شوند.


نگرانی سازمان ملل از نقض حقوق‌بشر در زندان‌های آمریکا
کمیته‌ حقوق‌بشر سازمان ملل در هشتاد و هفتمین جلسه خود در جولای ۲۰۰۶میلادی از تجاوز آمریکا و زیر پا گذاشتن حقوق‌بشر دیگر کشورها ابراز نگرانی کرد؛ این کمیته هم‌چنین وضعیت امنیت در ایالات متحده، بازداشت و انتقال مخفیانه مظنونان به مکان‌های نامعلوم و نگهداری طولانی مدت آنان، بدرفتاری با زندانیان و عدم رعایت قوانین بین‌المللی در جنگ با تروریسم را نگران‌کننده دانست.

در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۶ میلادی نیز ۵ بازرس ویژه حقوق‌بشر سازمان ملل با انتشار بیانیه‌ای مشترک، از ایالات متحده خواستند، هرچه سریع‌تر نسبت به تعطیلی پایگاه گوانتانامو اقدام کند.

در همین رابطه اوایل ۲۰۰۷ میلادی کمیته منع شکنجه سازمان ملل متحد برای نخستین بار پس از ۶ سال از آمریکا خواست برای ادای توضیحات در جلسه این نهاد در ژنو حاضر شود.

پیش از گزارش کمیته منع شکنجه سازمان ملل متحد ، گزارش‌های نهاد‌های غیر دولتی مثل کمیته بین‌المللی صلیب سرخ ، عفو بین‌الملل و دیدبان حقوق‌بشر حاکی از این بود که از سوء قصدهای ۱۱ سپتامبر تا حال، دولت آمریکا برای کنوانسیون‌های ۱۹۴۹ ژنو در خصوص رفتار با زندانیان و قطعنامه های منع شکنجه سازمان ملل ارزش و احترامی قائل نبوده است .(+)

نقض حقوق‌بشر که تحت لوای "حراست از حقوق‌بشر" توسط دولت آمریکا انجام می‌شود، وجهه بین‌المللی این کشور را بیش از پیش متزلزل ساخته است و بر اساس نظرسنجی‌ که شبکه BBC انجام داد و ۲۳ ژانویه ۲۰۰۷ میلادی منتشر شد،  چهره آمریکا در بین مردم سراسر دنیا در سرازیری زوال قرار گرفته است. (+)


در اکثر کشورهای دنیا وضعیت محاکمه افراد زیر ۱۸ سال (کودکان و نوجوانان) با افراد بزرگسال متفاوت می باشد و در همین رابطه معاهدات و اسناد بین‌المللی متعددی نیز در خصوص حمایت از حقوق متهمان زیر ۱۸ سال ایجاد شد که مهمترین آن‌ها کنوانسیون حقوق کودک (۱۹۸۹) می‌باشد که نگاه ویژه‌ای را به حقوق کودکان بخصوص در زمان محاکمه دارد.

اما بدلیل نقض تعهدات بین‌المللی و حساسیت ویژه جامعه بین‌المللی در خصوص وضعیت محاکمه و زندانیان، همواره زندان‌های آمریکا و شرایط بد زندانیان در این کشور مورد انتقاد نهادها و سازمان‌های حقوق‌بشری بوده است.

بخش عمده‌ای از نقض حقوق زندانیان در آمریکا سیستماتیک بوده و دادگاه‌های این کشور به طور قانونی حقوق متهمان و زندانیان را نقض می‌نند. نمونه بارز این وضعیت، محاکمه افراد زیر ۱۸ سال متهم به قتل و یا جرایم خطرناک توسط دادگاه های ویژه بزرگسالان و فرض نمودن آنان به عنوان یک فرد بزرگسال هنگام محاکمه می باشد.

دیده بان حقوق بشر در دو گزارش در مارس و نوامبر ۲۰۱۴ میلادی نگرانی عمیق و گسترده خود را در خصوص تجاوز گسترده به زندانیان نوجوان توسط مأموران و افراد بزرگسال و همچنین عدم مرخصی و آزادی مشروط نوجوانان محکوم به حبس ابد ابراز داشته است.

در گزارشی که در ۲۵ مارس ۲۰۱۴ میلادی از سوی دیده‌بان حقوق بشر در آمریکا منتشر گردید، ضمن ابراز نگرانی از وضعیت اسفناک کودکان در زندان‌ها، از دولت آمریکا خواسته شده است تا از زندانی کردن کودکان در کنار افراد بزرگسال خودداری نماید.

این گزارش ضمن انتقاد از محاکمه افراد زیر ۱۸ سال در آمریکا به عنوان یک مجرم بزرگسال، اضافه می‌نماید که آمریکا با این اقدام تمامی معاهدات و هنجارهای بین المللی در خصوص نحوه محاکمه و برخورد با افراد زیر ۱۸ سال را زیر پا گذاشته است.

در این گزارش همچنین با اشاره به اینکه آمریکا تنها کشور دنیا است که در آن حکم مجازات زندان بدون آزادی مشروط و مرخصی کوتاه مدت برای محکومین به حبس ابد صادر می شود، آمده است: آمریکا با این اقدام، تمامی تعهدات خود نسبت به منشور سازمان کشورهای آمریکایی و همچنین اعلامیه آمریکایی حقوق و تعهدات بشری را که در سال ۱۹۷۷ میلادی امضاء نموده، نقض کرده است.

در گزارش ماه نوامبر ۲۰۱۴ میلادی نیز دیده‌بان حقوق بشر نسبت به تضعیف اقدامات قانونی علیه تجاوز در زندان‌های آمریکا اعتراض نموده و از دولت آمریکا می‌خواهد تا به این کار خاتمه دهد.

طبق این گزارش، "جامی فلنر" (عضو سابق کمیسیون حذف تجاوز در زندان های آمریکا) طی نامه ای به اریک هلدر (دادستان آمریکا)، ترس و نگرانی خود را از تلاش‌هایی که در حال تضعیف و تأخیر در اجرای استانداردهای مبارزه با تجاوز جنسی به ویژه نسبت به افراد زیر ۱۸ سال در زندان‌های آمریکا است، اعلام نمود. در این گزارش آمده است که کنگره هنگام تصویب قانون "حذف تجاوز در زندان‌های آمریکا" در سال ۲۰۰۳ میلادی تأیید نمود که سطح گسترده‌ای از تجاوز جنسی به زنان، جوانان و مردان در زندان‌ها رخ داده است و اینکه دولت در ارائه واکنش مناسب به این نقض فاحشِ حقوق و کرامت انسانی، کوتاهی نموده است.

بخش دیگری از گزارش نوامبر ۲۰۱۴ میلادی دیده‌بان با اشاره به دستورالعمل ابلاغی وزارت دادگستری در خصوص مقابله با تجاوز در زندان‌های آمریکا، از جریمه های بسیار ناچیز درمورد نقض این دستورالعمل انتقاد نموده و هم‌چنین از اینکه تنها دو ایالت قول به اجرای این دستورالعمل داده و ما بقی از اجرای آن سر باز زده‌اند، ابراز تأسف نمود. این گزارش می افزاید که اخیراً کمیته قضایی سنا در حال تصویب اصلاحیه ای به مصوبه فوق است تا همان جرایم اندک عدم پایبندی به دستورالعمل وزارت دادگستری را نیز کاهش دهد.

گزارش ضمن ابراز نگرانی مجدد از تداوم سوء استفاده های جنسی در زندان های آمریکا، بر اساس  آخرین آمار ارائه شده توسط اداره آمار وزارت دادگستری آمریکا در سال ۲۰۱۳ میلادی اشاره می‌نماید که در آن حدود ۱۰ درصد از کودکان و نوجوانان زندانی توسط سایر زندانیان و یا مأموران زندان در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ میلادی مورد تجاوز و آزار و اذیت جنسی قرار گرفته اند. این میزان در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ میلادی، ۶/۱۲ درصد بوده است.(+)

این نوشتار تنها بخشی از موارد نقض حقوق بشر و انسانیت را در زندان‌های آمریکا به تصویر کشیده است، اما صنعت زندان در آمریکا و بیگاری کشیدن از آنان برای کسب درآمدهای کلان و ده‌ها مورد دیگر همچنان نیاز به بررسی و تفسیر بیشتر دارد.
با این حال شاهدیم که رژیم آمریکا برای حقوق انسانی تروریست‌های آدم‌کش در ایران دل می‌سوزاند و فریاد دفاع از حقوق زندانیان سر می‌دهد و این رفتارهای متناقض همچنان ادامه دارد.

برخی منابع:
http://tutorial۲۴.ir/۲۰۱۴/۰۵/۰۶/%D۸%B۲%D۹%۸۶%D۸%AF%D۸%A۷%D۹%۸۶-%D۹%۸۷%D۸%A۷-%D۹%۸۸-%D۹%۸۶%D۹%۸۲%D۸%B۶-%D۸%AD%D۹%۸۲%D۹%۸۸%D۹%۸۲-%D۸%A۸%D۸%B۴%D۸%B۱-%D۸%AF%D۸%B۱-%D۸%A۲%D۹%۸۵%D۸%B۱%DB%۸C%DA%A۹%D۸%A۷%D۹%۸۵%D۸%B۹%D۹%۸۵%D۸%A۷%D۸%B۱%D۸%A۷/
http://www.iribnews.ir/fa/news/۱۱۴۳۶۳۵/%D۹%۸۱%D۸%B۳%D۸%A۷%D۸%AF-%D۹%۸۵%D۸%A۷%D۹%۸۴%DB%۸C-%D۹%۸۸-%D۹%۸۶%D۹%۸۲%D۸%B۶-%DA%AF%D۸%B۳%D۸%AA%D۸%B۱%D۸%AF%D۹%۸۷-%D۸%AD%D۹%۸۲%D۹%۸۸%D۹%۸۲-%D۸%A۸%D۸%B۴%D۸%B۱-%D۸%AF%D۸%B۱-%D۸%B۲%D۹%۸۶%D۸%AF%D۸%A۷%D۹%۸۶-%D۹%۸۷%D۸%A۷%DB%۸C-%D۸%A۲%D۹%۸۵%D۸%B۱%DB%۸C%DA%A۹%D۸%A۷
http://www.tasnimnews.com/fa/news/۱۳۹۲/۰۱/۲۱/۳۹۷۵۹/%D۸%A۲%D۹%۸۵%D۸%B۱%DB%۸C%DA%A۹%D۸%A۷-%D۹%۸۵%D۹%۸۲%D۸%A۷%D۹%۸۵-%D۸%A۷%D۹%۸۸%D۹%۸۴-%D۸%AF%D۸%B۱-%D۸%AA%D۸%B۹%D۸%AF%D۸%A۷%D۸%AF-%D۸%B۲%D۹%۸۶%D۸%AF%D۸%A۷%D۹%۸۶%DB%۸C-%D۸%AF%D۹%۸۱%D۸%A۷%D۸%B۹-%D۸%A۷%D۸%B۲-%D۸%AD%D۹%۸۲%D۹%۸۸%D۹%۸۲-%D۸%A۸%D۸%B۴%D۸%B۱-%D۸%A۷%D۸%A۸%D۸%B۲%D۸%A۷%D۸%B۱%DB%۸C-%D۸%A۸%D۸%B۱%D۸%A۷%DB%۸C-%D۹%۸۱%D۸%B۱%D۸%A۷%D۸%B۱-%D۸%A۸%D۹%۸۷-%D۸%AC%D۹%۸۴%D۹%۸۸
http://www.rajanews.com/news/۱۰۴۷۶۰
http://www.yjc.ir/fa/news/۵۳۷۹۲۷۵/%DA%۸۶%D۸%B۱%D۸%A۷-%D۸%A۲%D۹%۸۵%D۸%B۱%DB%۸C%DA%A۹%D۸%A۷-%D۸%A۸%DB%۸C%D۸%B۴%D۸%AA%D۸%B۱%DB%۸C%D۹%۸۶-%D۸%AA%D۸%B۹%D۸%AF%D۸%A۷%D۸%AF-%D۸%B۲%D۹%۸۶%D۸%AF%D۸%A۷%D۹%۸۶%DB%۸C-%D۸%B۱%D۸%A۷-%D۸%AF%D۸%A۷%D۸%B۱%D۸%A۷%D۸%B۳%D۸%AA
http://www.bultannews.com/fa/news/۲۴۶۳۲۷/%D۸%A۸%DB%۸C%E۲%۸۰%۸C%D۸%AF%D۸%A۷%D۸%AF-%D۸%AD%D۹%۸۲%D۹%۸۸%D۹%۸۲-%D۸%A۸%D۸%B۴%D۸%B۱-%D۸%AF%D۸%B۱-%D۸%B۲%D۹%۸۶%D۸%AF%D۸%A۷%D۹%۸۶%E۲%۸۰%۸C%D۹%۸۷%D۸%A۷%DB%۸C-%D۸%A۷%D۹%۸۵%D۸%B۱%DB%۸C%DA%A۹%D۸%A۷-۱
http://www.dana.ir/News/۳۶۳۵۵۹.html
http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=۱۳۹۲۰۱۱۳۰۰۰۱۹۶
http://www.bultannews.com/fa/news/۲۴۶۶۸۳/%D۸%A۸%DB%۸C%E۲%۸۰%۸C%D۸%AF%D۸%A۷%D۸%AF-%D۸%AD%D۹%۸۲%D۹%۸۸%D۹%۸۲-%D۸%A۸%D۸%B۴%D۸%B۱-%D۸%AF%D۸%B۱-%D۸%B۲%D۹%۸۶%D۸%AF%D۸%A۷%D۹%۸۶%E۲%۸۰%۸C%D۹%۸۷%D۸%A۷%DB%۸C-%D۸%A۷%D۹%۸۵%D۸%B۱%DB%۸C%DA%A۹%D۸%A۷-۲
http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=۱۳۹۴۱۱۱۲۰۰۰۱۷۱
http://www.humanrights-iran.ir/news-۴۴۴۷۴.aspx
http://borhan.ir/NSite/FullStory/News/?Id=۷۶۱۱
Share/Save/Bookmark